about
work
I know the place and you don’t. or maybe you do (in progress)beneath the waves there is silencea silent harshness
otosu

contact

artist statement
In het landschap als mijn werkruimte verzamel ik beelden. Ik verzamel het uitzicht, het overzicht; meer nog  de randen van het landschap: de fysieke grenzen, de details, en die plekken waar het fysieke overgaat in de filosofische interpretatie. Elementen die ik opraap als kleine objecten, zoals ik ze als kind in mijn broekzak verzamelde. Ik fragmenteer.
In essentie zoek ik naar stilte, naar verklaring, naar verwarring, naar de verzameling van de herinnering. Het landschap en het begrip landschap worden zo een onderzoek op zich. Wat vertelt het mij? Ben ik er een onderdeel van? Waar verlang ik naar in het landschap? Wat heeft het van mij nodig?
Met opnames uit de bezochte ruimte creëer ik een visueel archief. Door beelden te vermengen en vervormen neem ik afstand van de werkelijkheid. Binnen dit ontstane spanningsveld onderzoek ik het ontstaan van een nieuwe, metaforische realiteit. Of beter gezegd: ik probeer het onmogelijke te creëren. Het subject transformeert tot object; ik maak mezelf onzichtbaar aanwezig als katalysator.
In mijn werk combineer ik zowel analoge als digitale technieken, eventueel aangevuld met andere media. De oorspronkelijke tactiliteit krijgt zo opnieuw vorm binnen het tweedimensionale beeld.

projecten

I know the place and you don’t. or maybe you doEen reeks over de ondoorgrondelijke motieven van de mens. En over twijfel.
The Place is het onuitgesprokene, het verkeerd begrepene, dat wat nooit te begrijpen is. Menselijke verbinding als een landschap: ruw, schreeuwend en woedend, terwijl er tegelijk een verlangen is om in de aarde weg te zinken. Of kolkend als wolken, met een hoofd vol vogels. De these en antithese van golvende grond en scherp, stenig zand. Het opwaaien wanneer de wind opsteekt. Alles wat stil en recht lijkt, wordt zo snel vergeten wanneer er een golf binnenrolt. En op het midden op de dag is er geen schaduw om je achter te verstoppen.Wanneer de wind gaat liggen, sta je roerloos als een boom, in de nasleep van je eigen daden.
Soms is de mens gewoon een landschap.
Hard en nooit, nooit te doorgronden.
The Place is ook een echte plek op een Grieks eiland. De fotograaf werd in 2025 door de Amerikaanse fotograaf Raymond Meeks geïntroduceerd tot The Place. The Place kreeg onmiddellijk een bijna mythische status: een plek die altijd iets achterhoudt, waar je nooit helemaal weet wat je kunt verwachten. Ruw, hard, winderig en stoffig, en toch voelt het als thuis, vertrouwd, verwelkomend. Een witte moederschoot en een zwarte klif. Liefde en haat tegelijk. Het sterkst mogelijke gevoel.
Alle foto’s in deze reeks zijn gemaakt op The Place of in de directe omgeving ervan.



beneath the waves there is silenceZinkend in waanzin en zwem je weg, elke slag verwijdert je verder van wat werkelijk is. Beneath the waves there is silence. Met elke extra laag in het beeld wordt de stilte dichter benaderd. Maar echte stilte is er nooit helemaal; ze lijkt niet te bestaan, omdat er altijd wel een geluid in de weg staat. Beneath the waves there is silence; maar in werkelijkheid is het een kolkende, pulserende massa. Ze wordt nooit echt stil, zelfs niet in volledige rust. Stilte is meer dan de afwezigheid van geluid; het is een zoektocht naar de afwezigheid van het onuitgesprokene.

Dit project werd gecreëerd in samenhang met de performance One moves, the other doesn’t van Fyllenia Grigoriou en Anton Lambert, tijdens de residentie Dancing on the edge of the Etna in The White Garage in Catania, Sicilië.



a silent harshnessIn A Silent Harshness schuilt een bijna wanhopige zoektocht naar stilte, die uiteindelijk slechts uitmondt in rusteloosheid, of in het unheimische besef dat er in stilte altijd iets scherps aanwezig zal zijn.
Alle beelden zijn klein, intiem en ingetogen. Deze verstilde landschappen zijn samengesteld uit verschillende gefotografeerde elementen, zoals een schilder zijn landschappen opbouwt.



otosu Otosu is Japans voor verliezen, of het verwijderen van een vlek. Een kleine, intieme reeks over loslaten en de ongrijpbaarheid van de tijd. De beelden verschijnen als fragmenten, samengevoegd tot een geheel, en ondermijnen zo op subtiele wijze de zekerheid van het geheugen.